Barry werd per ongeluk opgenomen in de beagle-eenheid – een douane-eenheid die bekendstaat om het uitzonderlijke reukvermogen van haar honden. Van beagles wordt gezegd dat ze een van de beste neuzen in de hondenwereld hebben. Maar Barry had er geen.
Terwijl zijn metgezellen druk bezig waren met het besnuffelen van koffers en passagiers op zoek naar illegale goederen, nestelde Barry zich liever in de zachtste fauteuils of slenterde hij nonchalant door de mooie winkeltjes van de luchthaven.
Geconfronteerd met zijn overduidelijke ongeschiktheid overwoog de brigade hem over te dragen aan de Universiteit van Cambridge: onderzoekers zouden misschien het mysterie van zijn totale gebrek aan reukvermogen kunnen oplossen.
Maar op een dag greep het lot in. Een zeer elegante man – misschien wel een hertog, te oordelen naar zijn houding – kruiste het pad van Barry. Gecharmeerd door het voorname uiterlijk en het ongewone karakter van de hond, besloot hij hem ter plekke te adopteren. Sinds die dag leeft Barry vredig, zonder ook maar een vinger uit te hoeven steken, in een prachtig huis.
Hij geniet van een mooie tuin waar hij wat beweging krijgt en waardeert het gezelschap van zijn nieuwe baasje. En als hij terugdenkt aan zijn verleden, zegt hij tegen zichzelf dat hij misschien niet de beste speurhond is, maar dat hij hier wel de gelukkigste beagle is – en misschien zelfs de gelukkigste van alle honden.
Size: 42cm