Adada Ziggy Le Serpent L

ONTDEK HUN VERHAAL
Op een prachtige lentemorgen, in een nest dat goed verborgen lag onder de bladeren, werden Ziggy en zijn broertjes en zusjes geboren. Ze waren allemaal schattig – kleine slangetjes met grijsbruine schubben, perfect gecamoufleerd. Allemaal… behalve Ziggy. Ziggy was veelkleurig. Ziggy’s moeder maakte zich grote zorgen. Ze wist dat zo’n felle, opvallende huid haar zoon niet zou beschermen tegen roofdieren. Haviken, die hongerige roofvogels, hielden vanuit de bomen alles in de gaten. Ze wilde niet dat Ziggy het nest zou verlaten – zelfs niet samen met zijn broers en zussen. Bovendien spraken ze bijna nooit met hem en lachten ze vaak om zijn kleuren. Ziggy voelde zich verdrietig en eenzaam, en droomde ervan om vrij te zijn. Op een nacht, terwijl iedereen sliep, nam Ziggy een besluit. Hij glipte het nest uit en begon door het koele gras te glijden, ver weg van zijn familie. De volgende dag doorkruiste hij het platteland zonder ook maar één keer aangevallen te worden. De haviken, in de war door zijn vreemde kleuren, dachten dat hij misschien giftig was. Ook andere dieren bleven uit zijn buurt, omdat ze dachten dat hij er gevaarlijk of raar uitzag. Net als vroeger in het nest was hij helemaal alleen en verdrietig. Op een dag kwam een jongetje dat door het platteland liep Ziggy tegen. In plaats van bang te zijn, was hij verbaasd. „Wauw! Wat gaaf!” riep hij. Hij tilde Ziggy voorzichtig op en liet hem van de ene arm naar de andere glijden. Ziggy was dolgelukkig! Voor het eerst gaf iemand om hem. Het jongetje nam Ziggy mee naar huis. Hij bouwde een prachtig open terrarium voor hem in de achtertuin, met planten, stenen en een klein zwembadje zodat hij kon zwemmen. De hele familie werd verliefd op Ziggy. Hij was uniek, vrolijk en bovenal heel lief. Ziggy had eindelijk gevonden waar hij altijd naar op zoek was geweest: een plek waar hij geliefd was om precies wie hij was.