Adada Daniel The bunny

Het konijn Daniel en de wolkenkrabberholen van Maramureș.

Daniel woonde in Roemenië, in het hart van Maramureș, een prachtige regio tussen glooiende bergen, diepe bossen en bloemrijke weiden.

Zijn passie was het bouwen en renoveren van holen.

Elk hol was voor hem een klein kunstwerk, net zo zorgvuldig gemaakt als de gebeeldhouwde poorten van de traditionele huizen in Maramureș, zodat alle konijnen in de regio een beroep deden op zijn talenten.

Maar ondanks zijn vakmanschap had Daniel het gevoel dat er iets ontbrak.

De holen waren koel, beschermend en knus, perfect om zich te verstoppen voor vossen en roofvogels... maar ze waren ook donker en boden geen uitzicht op de legendarische schoonheid van Maramureș.

Op een avond kreeg Daniel een buitengewoon idee:

wat als een hol het mogelijk zou maken om onder de grond te leven... en tegelijkertijd erboven?

Hij begon te tekenen, te graven, te fantaseren, en al snel ontstond een uitvinding die nog nooit eerder was vertoond in de valleien van Maramureș:

de allereerste wolkenkrabberholen.

Deze nieuwe holen waren half ondergronds, half bovengronds.

Boven de holte rees een lichte houten toren op, hoog genoeg om buiten het bereik van roofdieren te blijven. Helemaal bovenin bood een groot open raam een ongelooflijk uitzicht op het landschap.

De konijnen in de vallei waren verbaasd.

Eindelijk konden ze de gouden heuvels, de houten kerken die naar de hemel reikten, de geurige velden en de veranderende bergen bekijken, zonder ooit bang te hoeven zijn voor roofdieren.

De inwoners van Maramureș merkten deze verrassende bouwwerken op en begrepen dat de konijnen in hun vallei vindingrijk en ondeugend waren. Ze besloten daarom hen te beschermen.

Vanaf dat moment voelden de konijnen zich op hun gemak bij de mensen.

Kinderen kwamen hen bezoeken, met hen spelen en hun oren aaien, in plaats van hen op te sluiten in konijnenhokken.

En natuurlijk was het verboden om ze op te eten.